Przejdź do głównej zawartości

6 months!


Wiecie co za dzień dziś mamy? Tak, tak. Rocznica Powstania Warszawskiego, ale nie to mam na mysli... Dziś mija dokładnie pół roku od założenia bloga! Tak! Ja też nie mogę w to uwierzyć! Podsumowując moją działalność do tej pory, tak właśnie to wygląda:
- 14 obserwatorów (coś mało xD ja chodząca sknera, czyli ciocia Agnes xD)
- 193 komentarze (dobijmy do 200!! YEAH!! XD)
- Ok. 12500 wyswietleń (*______* xD)
- i udało mi się w tym czasie napisać 26 rossdziałów (O.O xD)
No to tak... Bardzo wam wszystkim dziękuję. No po prostu pokochałam pisanie tego bloga, dzięki wam aniołki! <3 A co do ciebie Mucia... Czytało się moje odpowiedzi na twoje komentarze? xD Skoro tak bardzo ci zależy, to ci wyjawię swoją tajemnicę i dołączysz do małej grupki wtajmniczonych xD Tylko napisz, że chcesz ;) No to tak na koniec tylko jeszcze powiem dla tych co nie widzieli nexta, że można go przeczytać znajdując ten rozdział w archiwum bloga. No to tyle. Pozdrawiam serdecznie i do następnego napisania ;)

Ps. Zapraszam na bloga mojej kumpeli Alex Lynch. Wiesz, że cię uwielbiam :*


Link w takiej postaci, bo na moim durnym fonie inaczej nie można xD

Komentarze

  1. Mucia1 sierpnia 2014 16:11

    Ehkem, ekhem oczywiście, że chce :) A tak poza tym to Cie na fb znalazłam xD Nie dodam linka, bo nie wiem czy chcesz ale Cie zaprosze <3 Buahahaha czuje sie jak jakiś typek z W11 xD

    OdpowiedzUsuń
  2. Anonimowy1 sierpnia 2014 16:52

    Fajnie, że już 6 miesięcy. Doczekałam się xD

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wierszyk - Droga zwana życiem

Kim ja jestem? Każdy mówi swe wersje, lecz ja nie wierzę Idąc swą drogą staram się to zrozumieć Czy to błąd? Teraz widzę jak daleko doszłam Widzę ten sam świat, a ja... Inna? Już nie jestem tą szarą myszką Już nie boję się życia Nigdy więcej... Pamiętam ten dzień, który zmienił wszystko Te twe orzechowe spojrzenie na mnie Dlaczego mnie wybrałeś? Twój uśmiech pozwolił mi ujrzeć... Ujrzeć jak świat jest piękny Miliony kolorów Sprawiłeś, że poczułam się piękna Dziś patrząc w lustro widzę... To samo co ty Słyszę najpiękniejszą muzykę świata To bicie naszych serc niczym jedno Ten sam rytm Idąc swą drogą widzę światło To samo co zawsze, od zawsze Przecież to ty... Czy to koniec mej drogi? Nie... Teraz będziemy iść nią razem Drogą zwaną życiem Nie ważne, że dzieli nas ocean Tylko ty masz klucz do mojego serca Czy jest to miłość? Będąc dziś gdzie jestem, gdzie doszłam ...
11 komentarzy
Czytaj więcej

Chapter 15

Co teraz robię? Aaa nic takiego. Tylko całuję się z Rossem. To jest najpiękniejsza chwila mego życia!! Blondyn chwycił mnie za rękę, podczas gdy kontynuujemy wiadomo co. Nagle usłyszałam, że ktoś wtargnął na nasze terytorium… - Lau, chcesz może ka… napkę? – usłyszałam głos swojej siostruni. Ta to ma wyczucie czasu!! Nie odrywając się od chłopaka machnęłam jej, by se poszła. Już jej nie usłyszałam ponownie, więc chyba mnie posłuchała. A ja i Ross? Wciąż nam mało! Minął chyba już rok, a my wciąż przyklejeni do siebie. Przynajmniej mamy spokój… Po chwili usłyszałam dzwonek blondyna. Niech ktoś wywali ten głupi telefon przez okno!! Niestety musieliśmy przestać. - Co za ludzie!! A nie!! Bydło!! Nawet chwili spokoju nie mogą nam dać!! Wkurzył się. Nic dziwnego… W końcu odebrał. - Maia? – powiedział niepewnie. - Gdzie ty do jasnej ciasnoty jesteś?! Tak wrzasnęła, że aż ją usłyszałam. Taa… - Musiałem gdzieś pójść coś załatwić – ...
12 komentarzy
Czytaj więcej

Chapter 20

6 maja 2014 r. Drogi pamiętniczku, Już jestem w LA i cudem Ross pojechał z nami. Teraz próbuję powoli wykonać wolę Agnes. Tak, staram się go poderwać. Na razie nie jest zbyt kolorowo… Tak szczerze, to ja serio zrobię wszystko byśmy znów mogli być razem, nawet najbardziej nieprawdopodobne i niemożliwe rzeczy… Chyba już nikt nic nie popsuje. Mam taką głęboką nadzieję. O ile Agnes nie zmieni zdania… On jest serio gotowy wszystko dla niej rzucić, mimo że myśli, że ona już nie chodzi po tym świecie. Dlaczego on nie może mnie kochać w ten sposób?! Ahh życie… Przejdźmy do wspomnień… Wczoraj miałam tą cudowną randkę. Od tamtej chwili ja i Ross nie odzywaliśmy się do siebie. Taa… Ale może ten jutrzejszy biwak coś naprawi? Mam taką nadzieję… Nagle usłyszałam pukanie do drzwi mojego pokoju i kto pokazał się przed moimi oczami? Vanessa! - Hey, hey! Jak ci się tam żyje siostrzyczko? - Van! Przytuliłyśmy się na powitanie. Tak szczerze to nie myślałam, że tak szybko się spotkamy....
10 komentarzy
Czytaj więcej